Sizlere ilk önce hepinize tanıdık gelecek bir fıkra aktarmak istiyorum.

Bir zamanlar sık sık sel baskınına uğrayan bir ovadaki evinde yaşayan bir kadın varmış. Bir gün korkunç şiddetli bir fırtına kopmuş ve sular hiçolmadığı kadar yükselmiş. Sonunda kadın evinin çatısına sığınmak zorunda kalmış. Ancak inancı büyükmüş ve sadece orada oturup Tanrı'ya dua etmiş. "Sevgili Tanrım, sana inancım büyüktür. Bu suların geri çekilmesini sağlayacağına güveniyorum."

Giderek daha ateşli bir şekilde dua etmeye devam etmiş ve çektiği fiziksel rahatsızlığa rağmen, bu ruhsal uyumlanma duygusundan aslında hoşlandığını fark etmiş. İçine dalmış olduğu bu hal bir süre sonra, hep ağızdan bağıran seslerle bölünmüş. Gözlerini açıp baktığında aşağıda, bir sandalın içinde bir kaç kişi olduğunu görmüş. "aşağıya sark da sandala bin" demişler. "Seni buradan çıkaracağız." Kadın onlara gitmelerini söylemiş, Yaradan'ın gelip onu kurtaracağına olan güveni tammış.

Sular daha da yükselmiş, kadın dua etmeye devam etmiş ve bir başka sandal daha gelmiş.  Kadın ona da binmemiş ve kendi özel yakarış sğrecine devam etmiş.

Artık kadın çok yüksek bir vecd halindeymiş ve Kudretli Yaradan'a duyduğu inancı gösteren bu jestinin ödüllendirileceğinden eminmiş. Bir başka gürültülü sandal daha geldiğinde, kadın dönüp bakmamış bile. Sular hala yükselmekteymiş, sonunda evin boyunu da aşıp kadını sürüklemişler.

Kadın boğulduktan hemen sonra cennete çıkıp derhal Tanrı ile görüşmek istediğini bildirmiş. "Eeee?" demiş, "Ne düşünüyordun? Tüm gücümle sana dua ettim, sana tüm sadakatimi gösterdim ve sen yine de ölmeme izin verdin, öyle mi?" Tanrı kadına şaşkınlık içinde bakmış ve "Nasıl söylersin bunu?" demiş, "yüksek sesle ağladığın için sana üç sandal yolladım!".


Burda anlatılanı biz içinde bulunduğumuz dünyaya uyarlarsak; ve diyelim ki hepimiz kitlesel bir yokoluşu yaşayıp cennete gitsek ve Tanrı'ya biz de sorsak ve Tanrı da cevap verse, bakın ne der: "Nasıl olur? Size akıl, irade ve onca zaman verdim.Onlara ne oldu?"

bizimde sonumuz bu fıkraya pek benzeyecek gerçekten...her zamanki gibi tevekkülün gereği ortaya çıkıyor aslında.biz aklımızı kullanıp önlemler almadıktan sonra Allah a niye bunlar başımıza geldi diye sormaya hakkımız da olmayacak.her şey için geç olmadan aklımızı ve tabi ki duyarlılığımızı harekete geçirme zamanı...

gerçekten güzel...